Ik woon in Brugge. Ik ben aikidoleraar en beoefen al meer dan veertig jaar krijgskunsten. Maar dat is niet het begin van dit verhaal.
Krishnamurti op zeventien
Op mijn zeventiende deed ik yoga en las ik voor het eerst J. Krishnamurti. Ik weet niet meer precies welk boek het was, maar ik weet nog wel wat het deed: het reikte een vraag aan. Geen vraag om te beantwoorden, maar een vraag om mee te leven. Wat is het dat echt verandert in een mens? Wat is direct zien?
Datzelfde jaar begon ik met aikido. Ik zag toen de verbinding nog niet. Maar terugkijkend begonnen ze allebei op hetzelfde moment en wezen ze allebei in dezelfde richting.
Veertig jaar op de mat
Ik train aikido sinds 1983. In 1992 koos ik Tomita Seiji Shihan als mijn hoofdleraar — een beslissing die alles bepaald heeft. In 1993 hielp ik Ban Sen Juku Gent oprichten. Ik heb mijn eigen dojo gehad in Sint-Amandsberg en in Lembeke. Ik geef nog steeds les, in Brussel en in Lembeke.
In 1997 reisde ik naar Japan. Daar ontmoette ik iaijutsu-meester Yamakoshi Masaki — en begon een tweede pad naast het aikido: Musō Jikiden Eishin-ryū, de Yamauchi-lijn. Het zwaard als spiegel. Eenzelfde essentie, een andere vorm.
Ik beoefen ook taijiquan en heb jaren zazen gedaan. Elk van deze disciplines toonde me een ander aspect.
Voor wie meer wil weten over dit pad: het volledige verhaal staat op dojo.be/story.
Mukesh Gupta en zelf-onderzoek
Vanuit mijn interesse voor het werk van Krishnamurti begon ik twaalf jaar geleden deel te nemen aan retreats onder leiding van Mukesh Gupta, verbonden aan de School for Self-Inquiry — een werk dat gebaseerd is op dit werk van Krishnamurti. Wat ik daar leerde — of beter: wat er in die stilte helder werd — is moeilijk samen te vatten. Het is geen techniek. Het is geen leer. Het is eerder een uitnodiging om rechtstreeks te kijken naar wat er gebeurt in de geest, zonder te proberen iets te veranderen.
Zelf-onderzoek is niet iets wat je doet. Het is wat er overblijft wanneer je ophoudt iets te worden.
Dit werk heeft alles diepgaand veranderd. Het is de achtergrond van alles wat ik doe: de manier waarop ik les geef, de manier waarop ik wandel, de manier waarop ik luister.
Waarom wandelen
De meditatieve wandelingen zijn ontstaan omdat ik zelf begon te merken wat er gebeurt als je langzaam door het bos wandelt zonder ergens naartoe te moeten. De geest verstilt — niet omdat je dat probeert, maar omdat iets anders meer ruimte inneemt. Het gewaarzijn van het lichaam, de grond, het licht.
Ik wandel regelmatig in Ryckevelde bij Sijsele, aan de rand van Brugge. Het is een bos dat ik goed ken. Daar nodig ik mensen uit om mee te wandelen — niet om iets te leren, maar eerder om iets af te leren.
In 2026 richtte ik samen met mijn partner Kim de non-profit Meditative VZW op — een iets meer gestructureerde manier van wat we al informeel deden: mensen samenbrengen rond stilte, beweging en aandacht. Een aanbod van samen wandelen, aikido of iaido doen. Op een meditatieve manier in het leven staan.